หน้าแรก / แค็ตตาล็อกยาอินเดีย / Seleno

Seleno

Seleno Gel

🇮🇳จำหน่ายในอินเดีย gel

ผู้ผลิตBennet Pharmaceuticals Limited

แหล่งอ้างอิงเว็บ5 หน้า

สรรพคุณ / การใช้

Mouth ulcers

รักษาแผลในปาก

อาการข้างเคียงที่พบ

No common side effects seen

ไม่พบผลข้างเคียงที่พบได้บ่อย

ข้อมูลจากเอกสารกำกับยา ไม่ครบถ้วนทุกกรณี — โปรดปรึกษาเภสัชกรสำหรับรายละเอียดเต็ม

ส่วนประกอบ

Choline Salicylate (8.7% w/w) + Lidocaine (2% w/w)

1 Choline Salicylate 8.7% w/w

2 Lidocaine 2% w/w

ฐานความรู้

Wikipedia Lidocaine

Lidocaine, also known as lignocaine and sold under the brand name Xylocaine among others, is a local anesthetic of the amino amide type. It is also used to treat ventricular tachycardia and ventricular fibrillation. When used for local anaesthesia or in nerve blocks, lidocaine typically begins working within several minutes and lasts for half an hour to three hours. Lidocaine mixtures may also be applied directly to the skin or mucous membranes to numb the area. It is often used mixed with a small amount of adrenaline (epinephrine) to prolong its local effects and to decrease bleeding.

Lidocaine หรือ lignocaine จำหน่ายภายใต้ชื่อการค้า Xylocaine และอื่น ๆ เป็นยาชาเฉพาะที่กลุ่ม amino amide นอกจากนี้ยังใช้รักษาภาวะหัวใจห้องล่างเต้นเร็ว (ventricular tachycardia) และภาวะหัวใจห้องล่างสั่นไหว (ventricular fibrillation) เมื่อใช้เพื่อระงับความรู้สึกเฉพาะที่หรือในการบล็อกเส้นประสาท lidocaine มักเริ่มออกฤทธิ์ภายในไม่กี่นาทีและออกฤทธิ์ได้นานครึ่งชั่วโมงถึงสามชั่วโมง สารผสม lidocaine อาจทาโดยตรงบนผิวหนังหรือเยื่อเมือกเพื่อทำให้บริเวณนั้นชา มักใช้โดยผสมกับ adrenaline (epinephrine) ปริมาณเล็กน้อยเพื่อยืดระยะเวลาออกฤทธิ์เฉพาะที่และลดการเสียเลือด

Grokipedia Lidocaine

Lidocaine, also known as lignocaine, is a synthetic amide-type local anesthetic and class Ib antiarrhythmic agent that blocks voltage-gated sodium channels in neuronal and cardiac cell membranes, thereby inhibiting nerve impulse conduction to provide pain relief and suppress abnormal heart rhythms.[1][2] First synthesized in 1943–1946 by Swedish chemists Nils Löfgren and Bengt Lundquist, it was introduced clinically in 1948 and rapidly gained global adoption due to its favorable safety profile compared to earlier anesthetics like cocaine.[1]